Vakantie
26/10/2024
De vakantie, of een paar daagjes weg in eigen land. Ik weet niet zo goed welke naam ik eraan moet geven. Bij vakantie denk ik namelijk altijd aan dat je minimaal 2 weken weg bent, er lekker op uit gaat en nieuwe plekken ontdekt. Dat is natuurlijk voor iedereen anders, maar dat is mijn voorstelling ervan.
Zo lang als ik mij kan herinneren heb ik een soort haat liefde verhouding met vakantie. Eerst onbewust, want toen was ik nog klein. We gingen eigenlijk altijd in Nederland camperen met de caravan en we zijn jaren naar de Berenkuil geweest in Grolloo (Drenthe). Een prachtige camping in het bos en dichtbij mijn opa en oma in Groningen. Ik had er altijd super veel zin in, maar na een paar dagen werd ik meestal ziek. Vaak met een zware oorontsteking. Dan moesten we weer naar een dokter toe een dorp verderop, kreeg ik vieze antibiotica (ik durfde geen pil te slikken, dus maakte mama ze open en kreeg ik de inhoud verstopt in een hap vla, die smaak vergeet ik nooit meer!!) en sliep ik de hele dag.
Later gingen we niet meer camperen, maar naar een vakantie huisje en gingen we ook naar Duitsland of Engeland. Dat vond ik zo leuk en verheugde me er enorm op, maar op vakantie was ik vaak heel moe (dat was ik eigenlijk altijd, maar in de vakantie leek het wel veel erger) en ik werd snel boos of barstte in huilen uit. Er waren ook leuke momenten en we hadden het gezellig met elkaar!
Het ging me pas echt opvallen dat er iets anders was toen in met Gibran in Ierland woonde en na mijn studie fulltime was gaan werken als Au Pair bij een super leuk gezin. Andere buitenlandse Au Pairs maakten uitstapjes in de weekenden of gingen weekenden weg en ontdekten het land. Er werd gevraagd aan mij waarom ik dat niet deed, maar daar had ik geen energie voor.
We deden wel leuke dingen, maar dichtbij huis zodat ik ook kon rusten.
Een paar jaar later in Nederland biechtte ik aan een collega op hoe ik elk detail plande als ik op vakantie ging en restaurants al maanden van te voren boekte. Hij keek er raar van op en vertelde hoe hij dat juist niet deed en daar heerlijk van kon genieten.
Op dat punt lag ik vaak alleen nog maar op bed in het hotel, compleet uitgeput, maar dat vertelde ik er niet bij. En ik negeerde dat de klachten alleen maar erger werden. Volgens de dokters was er immers niks met me aan de hand en de situatie was helemaal normaal geworden voor me.
De druppel was anderhalf jaar geleden, ook op vakantie. Ik was bezig met re-integreren op het werk, maar het ging moeizaam. Een paar nachtjes weg zouden me goed doen, maar eenmaal daar heb ik weer alleen maar op bed gelegen in het hotel. Er knapte iets in me, ik deed zo hard mijn best en ik kon niet eens van wat leuks genieten. Nooit niet, want ik werd altijd weer gestraft nadat ik iets (leuks) had gedaan. Ik was er klaar mee.
Een week later melde ik me weer ziek.
Een paar weken geleden was het dus weer zover, we gingen op vakantie. Deze keer voor het eerst met de kennis dat ik ME heb en ook met een rolstoel. Want door de rolstoel durfde ik het ook aan om de vakantie te boeken.
De planning was natuurlijk maanden van te voren al rond en gemaakt met militaire precisie. Zo kon er niks misgaan. Een prachtig grote hotelkamer met groot bad op een plek waar we al vaker waren geweest. Hotel Staats, een heerlijk boutique hotel in het centrum van Haarlem, maar op een super rustige plek.
Ontbijt erbij en lekker uit eten gaan, daar lag de focus op. Andere uitstapjes had ik al lang uit mijn hoofd gezet, maar over dag met de rolstoel even naar een winkel moest lukken toch.
Oh ja en we gingen natuurlijk door de weeks, veel rustiger!
We hebben het leuk gehad, maar het was ook ontzettend zwaar. Vroeger kon ik zo genieten van lekker uit eten gaan, ook al was er dan ook een planning en was het restaurant nauwkeurig uitgezocht, toch kon ik die avond dan (meestal) even onbezorgd genieten. Nu was het veel onvoorspelbaarder.
Tijdens de eerste avond verdween tijdens het dessert ineens de adrenaline rush en viel ik bijna met mijn hoofd op tafel, zo moe was ik en moest ik het restaurant uitgereden worden in de rolstoel. Zelf naar de deur lopen lukte niet meer.
Ik merkte alle avonden dat de onbezorgdheid eraf was en ik voelde zo dat het aan tafel zitten moeilijk was en dat ik mijn hoofd tegen de muur wilde laten rusten. Alle prikkels kwamen zo erg binnen.
Overdag is het maar 1x gelukt om naar buiten te gaan, alle andere dagen lag ik bekaf in bed en de laatste 2 ochtenden hebben we het ontbijt maar naar boven laten brengen, want ik kon het niet opbrengen om ernaar toe te gaan.
De laatste avond gingen we ergens pizza eten, een restaurant met lovende reacties. Eenmaal daar hoorde ik de seconde dat ik binnenkwam hoe slecht de akoestiek was en we zijn minder dan een uur binnen geweest. Ik zat bijna te huilen aan tafel.
Nu klinkt het allemaal heel negatief, maar het was zwaar om te merken dat iets wat altijd mijn passie was en waar ik me zo op had verheugd ook niet meer lukte. En dat ik me er een andere voorstelling van had gemaakt, omdat ik nu de rolstoel mee had. Nu had ik deze vakantie niet eens kunnen doen als ik de rolstoel niet had, maar dat even terzijde.
Dus ook deze vakantie was er weer een met een haat liefde verhouding. Het was super fijn met Gibran en we hebben heerlijk kunnen lachen en genieten samen en ik heb goed gebruik gemaakt van het bad en de bruisballen, maar het was ook super zwaar en uitputtend en de conclusie was, dat ik heel graag weer thuis wilde zijn.
Om nog wel even de eindigen met iets positiefs. Wat mij het afgelopen jaar wel twee keer lukte is naar een sterren restaurant gaan. Afgelopen juni gingen we naar restaurant Noor en vorig jaar kerst een nachtje naar De Librije!
In zo'n restaurant hoef je eigenlijk nergens aan te denken, er wordt voor je gedacht. Bij De Librije heb ik alleen van te voren aangegeven aan wat voor tafel ik graag wilde zitten i.v.m. medische redenen (voelde mij heel bezwaard dat te vragen) en ik kreeg toen een super attente mail terug met welke tafel geschikt zou zijn, met een foto erbij en wanneer ik akkoord was, ze deze voor ons reserveerden. Ge-wel-dig!! Daarbij is in zo'n restaurant de akoestiek eigenlijk altijd goed, heb je goede stoelen, zit je niet te dicht op elkaar, staat er geen keiharde muziek op, is de temperatuur perfect en drink je sowieso goede wijn waar je geen migraine van krijgt.
Dus voor de volgende keer wat onbezorgder weg, wordt het waarschijnlijk weer een sterren restaurant!
Zo lang als ik mij kan herinneren heb ik een soort haat liefde verhouding met vakantie. Eerst onbewust, want toen was ik nog klein. We gingen eigenlijk altijd in Nederland camperen met de caravan en we zijn jaren naar de Berenkuil geweest in Grolloo (Drenthe). Een prachtige camping in het bos en dichtbij mijn opa en oma in Groningen. Ik had er altijd super veel zin in, maar na een paar dagen werd ik meestal ziek. Vaak met een zware oorontsteking. Dan moesten we weer naar een dokter toe een dorp verderop, kreeg ik vieze antibiotica (ik durfde geen pil te slikken, dus maakte mama ze open en kreeg ik de inhoud verstopt in een hap vla, die smaak vergeet ik nooit meer!!) en sliep ik de hele dag.
Later gingen we niet meer camperen, maar naar een vakantie huisje en gingen we ook naar Duitsland of Engeland. Dat vond ik zo leuk en verheugde me er enorm op, maar op vakantie was ik vaak heel moe (dat was ik eigenlijk altijd, maar in de vakantie leek het wel veel erger) en ik werd snel boos of barstte in huilen uit. Er waren ook leuke momenten en we hadden het gezellig met elkaar!
Het ging me pas echt opvallen dat er iets anders was toen in met Gibran in Ierland woonde en na mijn studie fulltime was gaan werken als Au Pair bij een super leuk gezin. Andere buitenlandse Au Pairs maakten uitstapjes in de weekenden of gingen weekenden weg en ontdekten het land. Er werd gevraagd aan mij waarom ik dat niet deed, maar daar had ik geen energie voor.
We deden wel leuke dingen, maar dichtbij huis zodat ik ook kon rusten.
Een paar jaar later in Nederland biechtte ik aan een collega op hoe ik elk detail plande als ik op vakantie ging en restaurants al maanden van te voren boekte. Hij keek er raar van op en vertelde hoe hij dat juist niet deed en daar heerlijk van kon genieten.
Op dat punt lag ik vaak alleen nog maar op bed in het hotel, compleet uitgeput, maar dat vertelde ik er niet bij. En ik negeerde dat de klachten alleen maar erger werden. Volgens de dokters was er immers niks met me aan de hand en de situatie was helemaal normaal geworden voor me.
De druppel was anderhalf jaar geleden, ook op vakantie. Ik was bezig met re-integreren op het werk, maar het ging moeizaam. Een paar nachtjes weg zouden me goed doen, maar eenmaal daar heb ik weer alleen maar op bed gelegen in het hotel. Er knapte iets in me, ik deed zo hard mijn best en ik kon niet eens van wat leuks genieten. Nooit niet, want ik werd altijd weer gestraft nadat ik iets (leuks) had gedaan. Ik was er klaar mee.
Een week later melde ik me weer ziek.
Een paar weken geleden was het dus weer zover, we gingen op vakantie. Deze keer voor het eerst met de kennis dat ik ME heb en ook met een rolstoel. Want door de rolstoel durfde ik het ook aan om de vakantie te boeken.
De planning was natuurlijk maanden van te voren al rond en gemaakt met militaire precisie. Zo kon er niks misgaan. Een prachtig grote hotelkamer met groot bad op een plek waar we al vaker waren geweest. Hotel Staats, een heerlijk boutique hotel in het centrum van Haarlem, maar op een super rustige plek.
Ontbijt erbij en lekker uit eten gaan, daar lag de focus op. Andere uitstapjes had ik al lang uit mijn hoofd gezet, maar over dag met de rolstoel even naar een winkel moest lukken toch.
Oh ja en we gingen natuurlijk door de weeks, veel rustiger!
We hebben het leuk gehad, maar het was ook ontzettend zwaar. Vroeger kon ik zo genieten van lekker uit eten gaan, ook al was er dan ook een planning en was het restaurant nauwkeurig uitgezocht, toch kon ik die avond dan (meestal) even onbezorgd genieten. Nu was het veel onvoorspelbaarder.
Tijdens de eerste avond verdween tijdens het dessert ineens de adrenaline rush en viel ik bijna met mijn hoofd op tafel, zo moe was ik en moest ik het restaurant uitgereden worden in de rolstoel. Zelf naar de deur lopen lukte niet meer.
Ik merkte alle avonden dat de onbezorgdheid eraf was en ik voelde zo dat het aan tafel zitten moeilijk was en dat ik mijn hoofd tegen de muur wilde laten rusten. Alle prikkels kwamen zo erg binnen.
Overdag is het maar 1x gelukt om naar buiten te gaan, alle andere dagen lag ik bekaf in bed en de laatste 2 ochtenden hebben we het ontbijt maar naar boven laten brengen, want ik kon het niet opbrengen om ernaar toe te gaan.
De laatste avond gingen we ergens pizza eten, een restaurant met lovende reacties. Eenmaal daar hoorde ik de seconde dat ik binnenkwam hoe slecht de akoestiek was en we zijn minder dan een uur binnen geweest. Ik zat bijna te huilen aan tafel.
Nu klinkt het allemaal heel negatief, maar het was zwaar om te merken dat iets wat altijd mijn passie was en waar ik me zo op had verheugd ook niet meer lukte. En dat ik me er een andere voorstelling van had gemaakt, omdat ik nu de rolstoel mee had. Nu had ik deze vakantie niet eens kunnen doen als ik de rolstoel niet had, maar dat even terzijde.
Dus ook deze vakantie was er weer een met een haat liefde verhouding. Het was super fijn met Gibran en we hebben heerlijk kunnen lachen en genieten samen en ik heb goed gebruik gemaakt van het bad en de bruisballen, maar het was ook super zwaar en uitputtend en de conclusie was, dat ik heel graag weer thuis wilde zijn.
Om nog wel even de eindigen met iets positiefs. Wat mij het afgelopen jaar wel twee keer lukte is naar een sterren restaurant gaan. Afgelopen juni gingen we naar restaurant Noor en vorig jaar kerst een nachtje naar De Librije!
In zo'n restaurant hoef je eigenlijk nergens aan te denken, er wordt voor je gedacht. Bij De Librije heb ik alleen van te voren aangegeven aan wat voor tafel ik graag wilde zitten i.v.m. medische redenen (voelde mij heel bezwaard dat te vragen) en ik kreeg toen een super attente mail terug met welke tafel geschikt zou zijn, met een foto erbij en wanneer ik akkoord was, ze deze voor ons reserveerden. Ge-wel-dig!! Daarbij is in zo'n restaurant de akoestiek eigenlijk altijd goed, heb je goede stoelen, zit je niet te dicht op elkaar, staat er geen keiharde muziek op, is de temperatuur perfect en drink je sowieso goede wijn waar je geen migraine van krijgt.
Dus voor de volgende keer wat onbezorgder weg, wordt het waarschijnlijk weer een sterren restaurant!