Terug- en vooruitblikken
31/12/2024
December is altijd een maand van terugblikken op het afgelopen jaar en weer voornemens opstellen voor het nieuwe jaar.
Vorig jaar schreef ik al een post op insta over alle recaps van 2023 met foto's en video's (insta-trend van vorig jaar en dit jaar geloof ik weer). Ik vond deze pijnlijk om te zien, omdat ze voornamelijk uit alle leuke momenten bestonden die iedereen had meegemaakt en wat ik hen ook van harte gun. Maar als chronisch ziek persoon wordt je met je neus op de feiten gedrukt, al die leuke momenten zijn niet (meer) vanzelfsprekend. Dus daarom schreef ik toen mijn eigen recap, met veel zware momenten.
Ik heb de post teruggelezen en las dat ik begin 2023 een bepaald beeld had van hoe dat jaar zou worden, maar het totaal anders was gegaan.
Nu denk ik terug aan begin 2024 en ook toen had ik andere verwachtingen. Ik dacht door eindelijk een diagnose te hebben, dat ik vrolijk door kon met me aanpassen aan mijn nieuwe normaal. Zo lang had ik niet geweten wat er met me aan de hand was, dat nu ik het wel wist het allemaal een stuk makkelijker zou zijn. Het was allemaal minder vaag en ik had een reden voor hoe ik me voelde.
Nu denk ik, mijn god wat naïef zeg. Want niets blijkt minder waar.
Het was een opluchting dat ik een WIA kreeg, maar ook confronterend. Net als toen ik officieel mijn baan verloor. Ik wist dat het ging komen, ik was arbeidsongeschikt verklaard dus werk zit er niet meer in. De logische volgende stap was dus ontslag. Ik regelde een jurist via het FNV en liet de VSO checken. Twee weken later tekende ik die alleen en verdrietig thuis achter mijn laptop. Toen ik op akkoord klikte barstte ik in huilen uit. Voor werk ben ik dus ook niet meer relevant..
Begin 2024 dacht ik ook de beste vriendinnen ooit te hebben, maar helaas bleek dat een paar maanden later bij 1 van hen toch niet zo te zijn. Ik zette een punt achter de vriendschap die niet meer goed voor me was, maar bedacht me ook dat het misschien anders was gelopen wanneer ik niet ziek was geweest.
Wel omarmde ik mijn rolstoel, scootmobiel en huishoudelijke hulp met open armen (en toch ergens een dubbel gevoel).
De rolstoel en scootmobiel geven me gelukkig weer wat vrijheid terug, maar ook wat valse hoop. Zo dacht ik dat een vakantie (lees: een paar nachtjes weg) nu heel goed zou gaan. Door de rolstoel hoefde ik immers niet meer te lopen en ik wist nu dat het ok was om te rusten. Maar ook hier bleek niks minder waar te zijn. De vakantie was zwaarder dan ooit. Ik was vergeten dat ik die rolstoel nodig had, omdat het zoveel slechter met me ging dan voorheen. Ook in een restaurant zitten bleek een veel zwaardere opgave dan gedacht. Een grote teleurstelling, want ik kon daar vroeger altijd zo van genieten.
Na de vakantie stortte alle hoop die ik had in en kwamen de vragen in mijn hoofd weer over de toekomst. En het beeld dat er geen verbetering komt en alleen verslechtering. Het is een somber toekomstbeeld en op zulke momenten lukt het me niet om de kleine leuke momentjes te zien. Alle hoop op een soort van leven is dan weg.
Dus 2024 is weer totaal niet gegaan zoals ik van te voren had gedacht. Maar iets waarvan ik niet had verwacht dat het kon, maar wat naar mijn mening echt fantastisch is, is dat ik met de mensen om mij heen een veel diepere band heb opgebouwd. Ook al zie ik mijn lieve vrienden bijna niet in het echt, maar altijd om de beurt zo'n 1 a 2 keer per jaar.
Door mijn ziekte merk ik dat gesprekken met elkaar veel dieper zijn geworden. Waar ik voorheen (lees: voordat ik uitviel op mijn werk) mijn gevoel vooral voor me hield, omdat ik zelf alles ook niet snapte, lachen en huilen we nu met elkaar. Er worden vragen gesteld over de toekomst en mijn ziekte en hoe het is om zo te leven en ik merk ook dat ik het makkelijker kan toelaten om op een dieper niveau met elkaar te praten. Ik voel dat ik word begrepen, zonder het continue te benoemen.
Ook dit had ik in januari 2024 niet kunnen verwachten.
Dus vooruitblikken, beter van niet lijkt me. Maar misschien doe ik het onbewust toch en horen jullie volgend jaar wel weer hoe dat is verlopen.
Vorig jaar schreef ik al een post op insta over alle recaps van 2023 met foto's en video's (insta-trend van vorig jaar en dit jaar geloof ik weer). Ik vond deze pijnlijk om te zien, omdat ze voornamelijk uit alle leuke momenten bestonden die iedereen had meegemaakt en wat ik hen ook van harte gun. Maar als chronisch ziek persoon wordt je met je neus op de feiten gedrukt, al die leuke momenten zijn niet (meer) vanzelfsprekend. Dus daarom schreef ik toen mijn eigen recap, met veel zware momenten.
Ik heb de post teruggelezen en las dat ik begin 2023 een bepaald beeld had van hoe dat jaar zou worden, maar het totaal anders was gegaan.
Nu denk ik terug aan begin 2024 en ook toen had ik andere verwachtingen. Ik dacht door eindelijk een diagnose te hebben, dat ik vrolijk door kon met me aanpassen aan mijn nieuwe normaal. Zo lang had ik niet geweten wat er met me aan de hand was, dat nu ik het wel wist het allemaal een stuk makkelijker zou zijn. Het was allemaal minder vaag en ik had een reden voor hoe ik me voelde.
Nu denk ik, mijn god wat naïef zeg. Want niets blijkt minder waar.
Het was een opluchting dat ik een WIA kreeg, maar ook confronterend. Net als toen ik officieel mijn baan verloor. Ik wist dat het ging komen, ik was arbeidsongeschikt verklaard dus werk zit er niet meer in. De logische volgende stap was dus ontslag. Ik regelde een jurist via het FNV en liet de VSO checken. Twee weken later tekende ik die alleen en verdrietig thuis achter mijn laptop. Toen ik op akkoord klikte barstte ik in huilen uit. Voor werk ben ik dus ook niet meer relevant..
Begin 2024 dacht ik ook de beste vriendinnen ooit te hebben, maar helaas bleek dat een paar maanden later bij 1 van hen toch niet zo te zijn. Ik zette een punt achter de vriendschap die niet meer goed voor me was, maar bedacht me ook dat het misschien anders was gelopen wanneer ik niet ziek was geweest.
Wel omarmde ik mijn rolstoel, scootmobiel en huishoudelijke hulp met open armen (en toch ergens een dubbel gevoel).
De rolstoel en scootmobiel geven me gelukkig weer wat vrijheid terug, maar ook wat valse hoop. Zo dacht ik dat een vakantie (lees: een paar nachtjes weg) nu heel goed zou gaan. Door de rolstoel hoefde ik immers niet meer te lopen en ik wist nu dat het ok was om te rusten. Maar ook hier bleek niks minder waar te zijn. De vakantie was zwaarder dan ooit. Ik was vergeten dat ik die rolstoel nodig had, omdat het zoveel slechter met me ging dan voorheen. Ook in een restaurant zitten bleek een veel zwaardere opgave dan gedacht. Een grote teleurstelling, want ik kon daar vroeger altijd zo van genieten.
Na de vakantie stortte alle hoop die ik had in en kwamen de vragen in mijn hoofd weer over de toekomst. En het beeld dat er geen verbetering komt en alleen verslechtering. Het is een somber toekomstbeeld en op zulke momenten lukt het me niet om de kleine leuke momentjes te zien. Alle hoop op een soort van leven is dan weg.
Dus 2024 is weer totaal niet gegaan zoals ik van te voren had gedacht. Maar iets waarvan ik niet had verwacht dat het kon, maar wat naar mijn mening echt fantastisch is, is dat ik met de mensen om mij heen een veel diepere band heb opgebouwd. Ook al zie ik mijn lieve vrienden bijna niet in het echt, maar altijd om de beurt zo'n 1 a 2 keer per jaar.
Door mijn ziekte merk ik dat gesprekken met elkaar veel dieper zijn geworden. Waar ik voorheen (lees: voordat ik uitviel op mijn werk) mijn gevoel vooral voor me hield, omdat ik zelf alles ook niet snapte, lachen en huilen we nu met elkaar. Er worden vragen gesteld over de toekomst en mijn ziekte en hoe het is om zo te leven en ik merk ook dat ik het makkelijker kan toelaten om op een dieper niveau met elkaar te praten. Ik voel dat ik word begrepen, zonder het continue te benoemen.
Ook dit had ik in januari 2024 niet kunnen verwachten.
Dus vooruitblikken, beter van niet lijkt me. Maar misschien doe ik het onbewust toch en horen jullie volgend jaar wel weer hoe dat is verlopen.