Afscheid

Een paar weken geleden was het zover, het afscheid op mijn werk. De WIA beslissing is inmiddels genomen en de VSO (vaststellingsovereenkomst) is nagekeken door een jurist en getekend. Het enige wat ik nu nog moest doen, was afscheid nemen van mijn collega's en mijn werkplek.

 
In totaal ben ik 4 jaar en 7 maanden in dienst geweest. Ik werkte op de zorgadministratie voor een GGZ-instelling in Utrecht. Daar had ik het ontzettend naar mijn zin, vooral met mijn leuke collega's. Ook was ik goed in het werk en ik groeide snel door. Altijd zette ik me voor de volle 100% (en soms wel iets meer) in voor mijn werk. Dat ging vaak wel ten kostte van hoe ik mij voelde in mijn vrije tijd, maar dat vond ik normaal en daar was ik aan gewend.

 
Ik vond het best eng om weer naar kantoor te gaan, ik was er immers al bijna 2 jaar niet meer geweest. Zouden de collega's nog wel op mij zitten te wachten, misschien moet ik wel de hele tijd huilen, of voel ik mij totaal ongemakkelijk. Het waren allemaal gedachten die door mijn hoofd spookten. Daarbij moest ik nogal een flinke reis naar de andere kant van het land maken waar ik ook erg tegenop zag. Wel had ik het allemaal goed geregeld, we sliepen bij mijn ouders, een vriend (die ook een collega was van mij) kwam me ophalen en bracht me weer terug naar mijn ouders en ik had ook nog gepland om naar de kapper te gaan en met mijn man, ouders, broertje en zijn vriendin te gaan lunchen in ons favoriete restaurant voordat we weer naar huis zouden gaan.

 
Erg ambitieus allemaal. Vooral nu ik er achteraf naar kijk, maar op dat moment leek het me allemaal een heel goed idee.
Op het werk viel het allemaal 100% mee. Ik was van te voren wel stik zenuwachtig en stond te trillen op mijn benen toen ik naar binnen liep, maar toen ik mijn collega's zag was de spanning direct weg. Ze waren blij om mij te zien en ik was ook blij om hen te zien.
Met elkaar hebben we op kantoor geluncht en taart gegeten. Er werden lieve woorden gesproken en door mij ook wat tranen gelaten toen ik vertelde wat er allemaal speelt en hoe dat voor me is.
Nu ik dit schrijf word ik er weer emotioneel van. Het is zo ontzettend naar dat ik door deze ziekte mijn onafhankelijkheid en vrijheid kwijt ben en daardoor dus ook mijn werk. Nu ben ik afhankelijk van een uitkering en moeten mensen beoordelen of ik daar wel of geen recht op heb. Begrijp me niet verkeerd, het is ontzettend fijn dat je een uitkering kunt krijgen in Nederland en je je daardoor minder zorgen hoeft te maken over je financiën (als je die uitkering natuurlijk toegekend krijgt, want breek me de bek niet open over de procedures bij de WIA/UWV die in heel veel gevallen niet gelijk zijn en je maar geluk moet hebben welke arts er voor je zit..). Maar met die uitkering is ook het stukje financiële onafhankelijkheid weg, zelf werken voor je centen is er niet meer bij. En ik denk dat ik voor veel chronisch zieken spreek als ik zeg dat dat gewoon heel erg kl*te is!!
Daarbij is het gevoel van wat bijdragen aan de maatschappij weg. Zelf voel ik me nu echt een steuntrekker die teert op iemand anders zijn zak. Ik weet dat dat niet zo is, want ik kan er ook vrij weinig aan doen dat ik ziek ben, maar toch voelt het zo.

 
Na iets meer dan een uur was het echt genoeg geweest, ik wilde weer terug naar het huis van mijn ouders. Tijdens alle gesprekken aan tafel op het werk kreeg ik al vrij weinig mee. Als meerdere mensen door elkaar praten dan volg ik het gewoon niet meer (trouwens ook heel vaak als één iemand tegen me praat), dus ik zat ook vaak wat apatisch voor me uit te staren. En na dat uur merkte ik ook dat ik moest gaan liggen, of in ieder geval mijn hoofd ergens tegenaan moest laten rusten. Dus stapten we weer in de auto en gingen we terug.
Eenmaal bij mijn ouders ben ik bijna meteen naar bed gegaan en er niet meer uitgekomen en heb ik daar avond gegeten. Ik kreeg namelijk net voor het eten ontzettende pijn in mijn lichaam op verschillende plekken en vooral in mijn hoofd.

 
De dag erna stond een bezoekje aan de kapper op de planning. Ik was een jaar niet geweest en wilde heel graag mijn haar laten doen. Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik ervan houd om me leuk aan te kleden, mijn haar te doen en me op te maken. Iets wat ik nu nog maar zelden doe, omdat het te veel energie kost.
Van te voren had ik al aan mijn kapster gevraagd of we boven konden gaan zitten, daar is het in de salon altijd wat rustiger dus dat deden we. En mijn kapster dacht zo ontzettend goed met mij mee, ze had ervoor gezorgd dat niemand anders boven kwam zitten zodat het lekker rustig bleef en tijdens het wachten mocht ik bij de wasbakken gaan liggen (in deze salon hebben ze bij de wasbakken stoelen waarbij je het beengedeelte omhoog kunt doen). Ook had ik mijn noise cancelling oordoppen mee, wat ook ontzettend fijn was. Op die manier komen de harde geluiden gewoon wat minder hard binnen.
Ik heb ontzettend genoten bij de kapper en ik ben zo blij dat mijn haar weer is gedaan. Het is nu ook een stuk korter en dat scheelt een hoop energie met douchen!

 
Op zaterdag gingen we lunchen. Ik was dood en dood op in de ochtend, maar ik wilde het zo graag. We zouden daarna immers direct naar huis gaan.
Eenmaal in het restaurant voelde ik me zo ongemakkelijk. Ik kreeg niks mee van de gesprekken aan tafel door alle andere geluiden (het was niet eens erg druk) en ik voelde me stom en ongezellig. Tijdens het eten kon ik het niet meer, het getik van het bestek op de borden werd me te veel en ik barstte in huilen uit. Ik ben naar buiten gelopen, heb daar mijn broodje verder op gegeten, heb gedag gezegd tegen iedereen en mijn man en ik zijn naar huis gegaan.
Die lunch was de druppel die de emmer deed overlopen en het deed pijn. Lekker uiteten gaan was altijd een van de dingen waar ik zo van kon genieten en nu word dat me ook al afgenomen.

 
Het afgelopen jaar heeft vooral veel in het teken gestaan van afscheid nemen. Afscheid nemen van onafhankelijkheid, vrijheid, gezond zijn, het zien van vrienden en vriendinnen, leuke dingen doen, jezelf kunnen verzorgen, een gesprek kunnen voeren, een rondje wandelen, spontaan iets doen en zo zijn er nog veel meer dingen.
Het maakt me boos en verdrietig als ik er echt bij stil sta. Daarom probeer ik toch elke dag te genieten van kleine dingen. Zoals Lemon die in de ochtend gezellig bij me in bed komt liggen, als ik even in de tuin kan zitten of liggen in de zon, mooie bloemen of wat lekkers om te eten.
De tijd zal het leren hoe ik beter kan omgaan met al het bovenstaande, het blijft een proces en ik denk dat het afscheid nemen nooit makkelijk zou worden en dat is misschien maar goed ook.